In de winterkapel van onze kerk
hangt een monumentaal kruisbeeld. Blijkbaar werd
het niet ontworpen voor deze ruimte.
Het beeld van de gekruisigde Christus is het enige
wat overblijft van onze op 19 mei 1940 verwoeste
en uitgebrande kerk. In feite hing het kruis niet
in de kerk maar stond het buiten tegen de muur.
Ironisch genoeg werd het eind 1918 opgericht als
Kalvariekruis uit dank omdat de dorpskerk in oktober
1914 wel beschadigd maar niet verwoest werd !!
Mochten we het situeren op het
huidige grondplan van de kerk dan zou het gestaan
hebben in de rechter-achterhoek van de stelplaats
voor wagens en fietsers naast de kerk.
Het houten kruis, opgericht
in 1918 was blootgesteld aan regen en wind en
toonde reeds in 1928 tekens van sleet. Om die
reden werd er boven het beeld een soort kapeldak
aangebracht. Het is een wonder dat het houten
kruis in 1940 geen vuur heeft gevat.
Aangezien het grondplan van
de huidige kerk grondig afweek van de vorige toestand,
diende het kruis weggenomen te worden. Het werd
enkele tijd neegelegd in de kelder van de pastorie
en later in de kelderverdieping van de huidige
kerk. Diezelfde ruimte ruimte diende verscheidene
jaren ook als opslagplaats van allerhande bouwmaterialen
en nog later als opslagplaats van de niet langer
bruikbare kerkmeubelen uit de noodkerk. Kortom
het Kalvariekruis lag vergeten tussen de afdankertjes.
Tot de schrijnwerker Octaaf
van Hoefs (+) in die ruimte een klusje moest klaren
en hij kreeg een ingeving. Hij zou een kruis maken
met de afmetingen van het vorige. Voor de afwerking
stond zijn maat Alfons Dupont in. Het kruis werd
gesculpteerd, gepolijst en geschilderd. Het Christusbeeld
voorzichtig gereinigd en van kruis verwisseld.
En alles... ter ere Gods.
Het vernieuwde kruisbeeld is
een kunstwerk.
De weldoeners verdienen het in herinnering te
worden gebracht.
